زیتا ملکی و شعرهایش را از هفت‌هشت سال پیش می‌شناسم. شعرهای زیتا در عین شاعرانگی، صادقانه‌اند و این شاید مهم‌ترین فصل ممیز شعرهای او و شاعران جوان زبردستی باشد که هر سال نام یکی‌شان بر سر زبان‌ها می‌افتد.

«جنگ دختر دستکش‌پوش با سرما» اولین مجموعه‌شعر و گزیده‌ی شعرهای زیتا در این سال‌هاست. گذشته از جذابیت شعرها، دیگر ویژگی‌ای که این کتاب را مستحق پیشنهاد کردن و حضور در کتابخانه می‌کند، تصویرگری‌های کم‌نظیر مریم طباطبایی است؛ تصویرهایی که آن‌قدر چشم‌نواز و درست مثل شعرها شفاف و صادقانه‌اند که آدم هوس می‌کند بعضی‌هایشان را قاب کند و به دیوار بزند.

جنگ دختر دستکش‌پوش با سرما ممکن است در اولین نگاه به چشم نیاید و مثل مجموعه‌شعرهای جوانان دیگر دلربایی نکند. ممکن است مثل خیلی از کتاب‌ها پز روشنفکری و پست‌مدرنسیم و خیلی حرف‌های گنده‌گنده‌ی دیگر بر پیشانی نداشته باشد. ممکن است و احتمالش را می‌دهم که متواضعانه آن پایین بماند و اسمش سر زبان‌ها نیفتد. اما به‌نظر من درست به همین دلیل، این شانس را خواهد داشت که در آینده‌ی نزدیک در خاطرها بماند و این‌بار این‌یکی دیگر وقتی بر سر زبان‌ها بیفتد، از سر زبان‌ها نخواهد افتاد!

جنگ دختر دستکش‌پوش با سرما

شعرهای زیتا ملکی

تصویرگری‌های مریم طباطبایی

نشر قطره (88968996)

1391

3000 تومان

یک بستنی و پنج زبان (مجموعه‌شعر طنز)

تصویرسازی محمدرضا دوست‌محمدی

نشر قو (۸۸۸۹۹۶۸۰)

۱۳۸۹

۱۵۰۰ تومان

زندگی ترک موتورسیکلت

تصویرسازی یاشار صلاحی

انتشارات هزاره‌ی ققنوس (۸۸۳۱۹۳۴۲)

۱۳۸۹

۲۰۰۰ تومان

                                     شاخه‌ای

                                     دراز شده از لج

                                     مثل زبانی از دهان، بیرون

                                     خوشنود از کج بودن خود

                                     مطرود

                                     تنها

                                     انگشت‌نما

                                     شاخه‌ای که راست نمی‌شود هرگز

                                     به خط کش شما! 

                                                  نقطه، ته خط

_{برای امین عزیز و شبگردی‌های دو نفره}

بی‌راه رفتن 

                                       کفش سکوت به پا

                                       راه می‌رویم

                                       بی‌قصد، بی‌مقصد

                                       بی‌راه می‌رویم

                                       روز را که کم می‌آوریم،

                                       با کفش‌های خسته‌ی راه‌راه

                                       می‌نشینیم بر اولین پله‌ی شب

                                       زل می‌زنیم

                                       سیگار و ستاره به لب

                                       به همهمه‌ی مبتذل ماشین‌ها

                                       می‌گذاریم

                                       سکوت جایمان حرف بزند

                                       تا نرم‌نرم

                                       خواب بیاید و ملافه‌ای بکشد

                                       روی تن تمام صداها

                                       آن‌وقت یکی از ما می‌گوید:

                                       «دیر شد دیگر برویم!»

                                       و همچنان به نشستن ادامه می‌دهیم

                                       بی آن‌که واقعاً

                                       کسی قصد رفتن داشته باشد 

زندگی مثل پا گذاشتن به اتوبوس BRT است. نمی‌توانی وا بدهی؛ چون اصلاً جایی برای افتادن وجود ندارد.

Goodbye philadelphia 

clip 

mp3 

lyric 

_{از ابتدای امسال یادداشت‌هایی با عنوان «خاطرات موتورسیکلت» از من در روزنامه‌ی «اعتماد» منتشر شد. با نزدیک شدن به انتخابات، انتشار این یادداشت‌ها متوقف شد و در نهایت حدود یک‌سوم از این مجموعه -که به نظرم جزو جذاب‌ترین بخش‌های کتاب است- امکان چاپ نیافت. در اینجا یکی از این یادداشت‌ها را برایتان می‌نویسم؛ به امید روزی که مجموعه‌ی کامل آنها به شکل کتاب منتشر شود.}

انگار نه انگار که خیابان است

تا به‌حال کسی را ندیده‌ام که به خاطر علاقه‌اش بگوید:«از این خیابون بریم!» البته خیلی‌وقت‌ها پیشنهاد می‌دهند از مسیر خاصی برویم، ولی منظورشان این است که این‌طوری راه نزدیک‌تر می‌شود.

اما خیابان برای من، چیزی بیشتر از یک زمین سیاه آسفالت یا خط‌کشی شده است. از نظر من خیابان‌ها به مسیرهای خشک و خالی برای رفت‌وآمد خلاصه نمی‌شوند.

خیابان‌ها با من حرف می‌زنند و من با خیابان‌ها زندگی می‌کنم. خیلی‌وقت‌ها راهم را دور کرده‌ام یا به کل از مسیرم خارج شده‌ام تا به خیابانی که دوست دارم، بیفتم.

بعضی مسیرها و خیابان‌ها هرچه‌قدر هم که کرایه‌شان چرب، نمی‌توانند موتورم را راه بیندازند و برعکس، خیلی‌وقت‌ها یک خیابان خوب و یک پیشنهاد معمولی می‌تواند حسابی وسوسه‌ام کند.

بعضی خیابان‌ها انگار بیشتر و عمیق‌تر از بعضی دیگرند. و حالا دیگر می‌توانم با اطمینان بگویم که من خیابان‌های به‌خصوصی را بیشتر دوست دارم.

بعضی سرازیری‌ها مثل سهروردی و فلسطین (نیمه شمالی‌اش فقط!).

بعضی شلوغ‌پلوغی‌ها و ترافیک‌ها مثل ولی‌عصر و شریعتی.

خیابان‌های آرام و ساکتی مثل جم.

خیابان‌های نوستالژیکی مثل آبان.

بلواری مثل کشاورز (که لنگه‌اش در کل تهران پیدا نمی‌شود).

یا حتی خیابانی مثل وصال که نه مسافر چندانی دارد و نه هیچ‌چیز به‌خصوص دیگری، اما من به شدت دوستش دارم!

بعضی‌وقت‌ها موتورم را خاموش می‌کنم و روی جک می‌اندازم. سیگاری آتش می‌زنم و یک‌وری پشت به پیاده‌رو روی زین می‌نشینم و مدت‌ها مثل دیوانه‌ها زل می‌زنم به خیابان و همه آنچه که در آن اتفاق می‌افتد. انگار که روح دارد. انگار که زنده است. انگار نه انگار که خیابان است و برای این ساخته شده که مرا از خودش دور کند!